Anita Ontmoet….

Zijn geduld is eindeloos, niets is hem te veel, zijn deur staat altijd open, leeft op grote voet en woont op een geweldige plek. In zijn woonkamer staat een grote kist met duizenden brieven die hij allemaal heeft gelezen. Ook al is hij behoorlijk op leeftijd.

Deze keer een zeer indrukwekkende ontmoeting buiten de Hoeksche Waard, waarvoor ik heel graag het vliegtuig in ben gestapt op weg naar Rovaniemi om in een zeer knusse woonkamer een interview af te nemen, met zoals men in Finland zegt, de Joulupukki.

Nog voor het avondlicht kwam ik aan in Fins Lapland, trok mijn wollen muts over mijn oren en draaide mijn sjaal nog eens extra om mijn nek. Want koud was het! Heel verrassend werd ik opgewacht door een elf die mij in het schemerlicht, en de meest fantastische kleuren aan de hemel, naar de plaats van bestemming bracht.

 

Het laatste stuk, ploeterend door een grote laag sneeuw, kwam ik aan op de meest fantastische plek die ik ooit had gezien. Die van schittering, licht rode elfjes, prachtige berkenbomen, zachte muziek en heel veel glimlachjes. Het bos toonde paradijselijk!

  Een woning van hout, verbazingwekkend mooi, maakte het geheel vredig alsof de wereld hier ophield en tijd niet bestond. Eenmaal binnen nam ik plaats op een heerlijke vacht die over een groot breed stuk hout lag en diende als stoel.

Het knapperend haardvuur zorgde voor rode wangen. Het was behaaglijk warm. Kleine lampjes verlichtte de sfeervolle ruimte. Het deed mij deed denken aan een sprookje!

Net toen ik een slokje wilde nemen van het heerlijke warme drankje die ik geserveerd had gekregen, werd ik hartelijke begroet door de persoon waarvoor ik kwam: “De joulupukki” oftewel de “kerstman” .

Al snel raakte we aan de praat.

Anita van Bruggen-Knape


“De vele verlanglijstjes hier in deze grote kist heb ik allemaal gelezen, net zoals de duizenden brieven waarvan ik er al vele heb beantwoord. Ik lees ze één voor één voor aan de elfjes. De grote kamer hiernaast met de 2 lange tafels tegen de wand dat is hun werkkamer. Daar pakken zij alle kado’s keurig netjes in zodat ik deze kan bezorgen.

Een behoorlijke klus soms en het verloopt niet áltijd soepeltjes. Dancer, een van mijn lieve rendieren, had griep verleden week. Hij had het flink te pakken. Ondanks dat moest hij mee. De slee zou namelijk uit evenwicht hangen als hij verstek zou laten gaan.
We hadden namelijk een heel bijzondere bezorgopdracht. De meest aparte kado’s sinds eeuwen. Zorgvuldig had ik de pakketjes in de slee gelegd.  Het opstijgen verliep niet vlotjes. Dancer was niet vooruit te branden. Met een extra duwtje in de rug van Camet, vlogen we dan eindelijk richting de sterren die ons vergezelde op onze lange tocht.

En daar gebeurde het! Halverwege de reis moest Dancer zo vreselijk hard niezen dat de slee scheef kwam te hangen, De kado’s vlogen van hot naar her en kwamen uiteindelijk in het heelal terecht. “Oh mijn hemel” hoe moest ik dit verkopen aan de wereld! Nog nooit had ik een negatieve boodschap moeten bezorgen.

U kunt zich vast wel voorstellen dat mijn buik kromp van ellende en mijn baard begon te krullen van bezorgdheid. Ik zag de pootjes van mijn lieve beestjes alle kanten op gaan, alsof ze een nieuwe dans aan het het uit proberen waren. Blitzen lag op zijn rug te spartelen aan de teugels En ik ? Ik kon me nog net vasthouden aan het gewei van Cupid. “Niet getreurd!” Rudolph keek achterom, zijn rode neus begon op te lichten. Een teken dat hij contact probeerde te maken met zijn “helpers” waarvan ik nooit begreep wie ze waren en waar hij ze vandaan haalde.

De rust keerde terug. Met een zwaai zat ik plots weer op mijn plek met de teugels in mijn handen, waardoor de jongens weer rustig werden. Nog nooit had ik zoveel sterren om mij heen gezien. De een nog mooier dan de ander. Goud van kleur, prachtige vormen en glinsteringen . Plots voelde ik iets rond mijn hoofd zweven, “Wauw”. Als sneeuwvlokken dwarrelde de kado’s om mij heen. Eén voor één kwamen ze met zorgvuldigheid in mijn hand terecht, waarna ze zachtjes door de wind in de slee werden gelegd.
Met tranen in mijn ogen keek ik Rudolf aan, die op zijn manier knipoogde, beheerst en vrolijk; ” Het komt goed Joulupukki” De kado’s kunnen worden bezorgd!

Gedragen door het licht vervolgde we onze weg om alle pakketjes met dezelfde inhoud te bezorgen aan de hele wereld:
“Verdraagzaamheid omringd door een stukje tolerantie, voorzien van een randje vertrouwen en met uitermate zorgvuldigheid, verpakt in een groot warm hart”

Of ik gelukkig ben? Nou en of , en nog meer wanneer al deze pakketjes bedachtzaam worden geopend!


Een diepe buiging voor de vele verhalen die ik te horen kreeg van deze lieve kerstman.Door de manier waarop hij vertelde waande ik mij in een sprookjesboek. Voor even voelde ik me weer kind in wonderland. Zijn warme ontvangst en hartelijkheid ga ik nooit vergeten!

Hyvää joulua ja onnellista uutta vuotta Joulupukki!
Fijne kerstdagen en gelukkig nieuwjaar kerstman!…Voor u en alle lezers!

Anita

                                                           Het eerstvolgende interview verschijnt op 12 januari