Anita ontmoet…..

Een stralende warmte overvalt je wanneer je het huis van Coralien Verschoor instapt. Haar creativiteit is voelbaar.

Met liefde werd ik ontvangen aan de keukentafel in haar huis in Oud-Beijerland.

Een bijzonder gesprek met een mooie vrouw die van niets iets weet te maken. Haar ogen fonkelen bij alles wat ze vertelt en laat zien.

Anita van Bruggen-Knape


Bewoonde wereld

“Ik ben altijd graag bezig met mijn handen. Dat zat er al vroeg in. Waar menig meisje haar moeder assisteerde in de keuken, stond ik bij mijn vader als jong kind in de schuur te kijken hoe hij bezig was met klussen. Iets wat hij vaak deed! Ik leerde ervan! En wilde dit ook!

  Op school was er in die tijd geen ruimte voor creativiteit. Er heerste een strak regiem; stilzitten en luisteren. Totaal geen ruimte om te groeien in wie je bent.

In de klas droomde ik vaak weg, zat ik naar buiten te kijken, te fantaseren, en tekende dat op een papiertje die ik altijd wel ergens verstopt had.

We woonden tussen twee boerderijen in. Na schooltijd was ik altijd op één van beide te vinden. Dan mocht ik meehelpen op het land of in de stallen. Ik was lekker bezig. Stilzitten was niets voor mij.

Naderhand verhuisde we naar de “bewoonde wereld”; de straten en huizen van Oud-Beijerland . Dat vond ik helemaal niets. Ik was het leven op de boerderij gewend, de Hoeksche Waardse polders… Goh wat miste ik dat!

Tja, zo ging dat toen…

Kleding

Hier woon ik alweer heel wat jaartjes samen met mijn man, zoon en dochter! Ja, ik ben een geboren en getogen Beijerlandse! Ik hou van de Hoeksche Waard met zijn mooie dijken, uitgestrekte akkers en boomgaarden. Alhoewel er in de tussentijd natuurlijk veel veranderd is.

Door mijn gezondheid kon ik noodgedwongen niet meer werken. Ik zat thuis, zorgde voor de kinderen en deed wat vrijwilligerswerk.

Ik naaide kleding voor de kinders, mijn eigen ontwerpen werden steeds mooier, en leuker.

Ik maakte veel zelf!. Kussens, truien, mutsen, sjaals, kleden, dekens. Dat kwam allemaal van de breinaalden en/of haakpennen af. Mijn grootste uitdaging is tegenwoordig om van gebruikt materiaal weer iets nieuws te maken. Ik geef kleding weer een totaal andere uitstraling. Past een blouse niet meer en/of ben je erop uitgekeken; geef het een ander model en er ligt weer iets nieuws in de kast wat je graag aantrekt.

Portrettekenen

Ook ben ik gaan schilderen. Kreeg daar steeds meer lol in. Ik schilderde vakantiefoto’s na en ging een schilderscursus volgen.

Tegenwoordig ben ik mijn tekenkunsten aan het ontplooien. Ook hierin volg ik lessen.

Hierdoor ont-dek ik wie ik ben. Door het tekenen heb ik de rust gevonden in te zijn waar ik voor sta. Ik geniet er met volle teugen van. Het geeft mij kracht en voldoening. Het is alsof alles lichter voelt. Het vervult en verrijkt een stuk van mijn leven.
Ik ben nu bezig met portrettekenen. Deze tekening hier is mijn dochter met ons hondje! De opdracht was, teken het portret vanaf de zijkant. Best lastig! Hij is aardig gelukt! “

“Nu ik wat meer vrijheid heb, gezien de leeftijd van de kinderen, kan ik meer staan voor wat ik echt wil. Dat weet ik nu en komt steeds meer tot uiting.

Beestenboel

“Ik wandel veel, ben graag buiten en niet geheel zonder reden. Ik pas met regelmaat op honden. Of ze zijn bij mij, of op hun eigen adres. Dan ga ik daar naartoe en laat ze uit. Ik hou van dieren. Ze geven mij zoveel vreugde. Ons lief hondje, kat en konijn daar geniet ik intens van. Soms is het hier een beestenboel hoor als er wat dierenlogé’s zijn. Dan ben ik de “enige echte dierenoppas” uit de buurt. Meestal voor even. Want natuurlijk hou ik in de gaten wat mogelijk is. Het moet wel bij mij passen!”

“Mijn grote voorbeeld op aarde? Dat is mijn schoonmoeder, helaas is zij tien jaar geleden overleden. Hoe zij in het leven stond, zorgde voor haar drie zonen, hoe iedereen welkom bij haar was ,en niets voor haar te veel, is een heel groot voorbeeld geweest in de opvoeding naar mijn kinderen.

Ik draag haar hierin nog elke dag bij mij!

“Als ik de wereld zou kunnen veranderen? Ja, dan zou ik er voor zorgen dat er geen mobiele telefoons of andere handzame vorm van communicatie zou zijn.
Ik zou pleiten voor een wereld waarin er weer contact is met elkaar door middel van groeten en elkaar werkelijk aankijken, bijvoorbeeld op straat even in het voorbij gaan, een knikje, een glimlach. Hier is niets meer van terug te vinden. Zo triest! Waar je ook bent, niemand heeft meer oog voor een ander, alleen voor de mobiel! Ja, als ik dat voor elkaar zou kunnen krijgen zou ik me nog rijker voelen!”

“Of ik een gelukkig mens ben? Zeker, ik sta stevig in de wereld, mijn gezondheid is stabiel, ik geniet op mijn manier, elke dag een beetje meer! Weet je; “geluk zit in heel kleine dingen!”


Ik spreek mijn dank uit naar Coralien voor haar openhartig gesprek, haar respect voor mens en dier en de wijze waarop ik haar mocht interviewen.

Warm en liefdevol!

Anita